……………… Sempre torna a sortit el sol ………………


Avui li dedico a la meva churrita. Pq està passant una mala època, pq està passant per uns moments durs, però jo se que ets forta i que tu pot amb això i molt més. Jo penso que quan la vida ens posa una pedra en mig del camí, nomès tenim una opció…esquivar-la, i si ens hem caigut..aixecar-nos i seguir endavant, continuar caminant. El camí es llarg, i trovaràs moltes pedres més, però de tot s’apren…pensa que no estas sola, tens a molta gent al teu costat, que t’acompanyarà cada dia..

Ara se t’ha obert una nova porta, obre-la, mira endavant i somriu. Tornarà a sortir el sol, i ens posarem morenes juntes.

Tens una nova oportunitat per ser feliç. T’estimo!!

 

 

Share and Enjoy:
  • Print
  • Digg
  • Sphinn
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Mixx
  • Google Bookmarks
  • Blogplay
  • Add to favorites
  • Live
  • Netvibes
  • Reddit
  • Tumblr
  • Twitter


:.::.:…..:: : : los galvan, siempre cerca


Hoy la he colgado en el facebook, y también la pongo por aquí, pq es una canción preciosa, porque viniendo de ellos no podía ser menos. Porque el día de este concierto, para ellos, fue un dia muy especial. Porque se lo merecen todo, porque son de lo más grande que conozco. Porque como músicos son enormes pero lo mejor es que son de esas personas que te llenan nada más conocerlas, pq hace mucho que no les veo en directo y me da mucha pena! Me había prometido a mi misma que de este verano no pasaba, pero no ha sido posible ….lo bueno es que siempre me quedará la opción de darle al play y seguir disfrutando de su música, aunque no sea en directo.

Los Galvan – Por qué duele querer

Deja que este aire lleve en forma de palabras lo que siente el corazón
Que aferrado al alma se ha sumido en la nostalgia y se muere de dolor
Que el recuerdo es algún muro donde se estrella el futuro y se estanca al avanzar
Enredando al pensamiento que se olvida de olvidar lo que se siente con amar
Deja que te elogie desde el alma pues no encuentro las palabras para tal definición
Que mi error ha sido desbordar hilo por hilo la mitad de nuestro amor
Que el consuelo es ala agonía porque no puedes ser mía llorar no va a desahogar
A este naufrago sin mar que esperando la esperanza desespera de esperar
Perdón por excederme en mi cariño, por derrochar tanta ternura en un suspiro
Por demostrar quererte como te he querido, por esforzarme en complacerte
Por caer y reponerme por simplemente amarte

Y aunque duela en mi interior pedirte que no me abandones
Y no sepa que hacer con el amor que me sobró
Aunque pasen años y me siga haciendo daño
No comprenderé porqué duele querer
Y aunque me pueda el deseo de tenerte entre mis brazos
Y lograra controlar los sentimientos y el dolor
Aunque volvieras con más de mil primaveras
No comprenderé porqué duele querer

Deja que este aire desahogue en un suspiro el exceso de pasión
Sin haber culpable a quien reprocho que yo pague este castigo sin razón
Perdón por excederme en mi cariño, por derrochar tanta ternura en un suspiro
Por demostrar quererte como te he querido, por esforzarme en complacerte
Por caer y reponerme por simplemente amarte

Share and Enjoy:
  • Print
  • Digg
  • Sphinn
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Mixx
  • Google Bookmarks
  • Blogplay
  • Add to favorites
  • Live
  • Netvibes
  • Reddit
  • Tumblr
  • Twitter


El pescao nos canta…la luna viene y va…


Esta me gusta, me gusta me guta…ese ritmillo bueno. El disco de David Otero, El Pescao, sale el proximísimo 7 de Septiembre! yuhu!

 

Share and Enjoy:
  • Print
  • Digg
  • Sphinn
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Mixx
  • Google Bookmarks
  • Blogplay
  • Add to favorites
  • Live
  • Netvibes
  • Reddit
  • Tumblr
  • Twitter


……….:::..::.. Me siento OUT


Siento que necesito un cambio de aires. Siento que ya no pertenezco a esto, que este no es el lugar donde debo estar en estos momentos.  Que necesito alejarme. Alejarme y pensar.

Siento que ya nada me retiene aquí. He perdido muchas cosas, cosas que parecían importantes. Si, lo sé, he ganado muchas otras, pero el peso de las que he perdido me parece enorme, más aún de lo que realmente pesa o merece pesar.

Siento que es hora de atreverse a dar pasos, es hora de tomar decisiones. Es el momento de echarle ganas, quitarse el miedo y atreverse a dar un paso hacia adelante. Estoy pensando en cogerme a mi misma y irme una temporada fuera, conocer otro país, otra lengua, otra gente. Trabajar fuera y aprender cosas nuevas.

Lo estoy meditando mucho estos días. Todo es culpa de Marta!!!! Bueno, de Marta y de mi visita este verano a Londres. Ella se ha atrevido, y se va por un tiempo a Escocia. Me alegro tanto por ella…Yo siempre he querido hacerlo, pero no se….nunca he sido valiente, siempre ha habido cosas que me retenían, que me hacían ponerle pegas y pegas, que vergüenza!!! (siempre pensaba), lo del cambio de idioma siempre me ha “dado palo” (y sinceramente no es que tenga muchos problemas con el inglés, siempre se me ha dado bien…pero de ahi a estar hablandolo todo el dia….acojona!)…….y ahora que lo pienso…no hay ninguna pega! Es una experiencia enriquecedora, que me podría ir muy bien, y que, además ahora hasta me apetece! Sólo habría un impedimento…..esto es una decisión de dos, y si me voy…será, evidentemente, con Alexis de la mano.

Share and Enjoy:
  • Print
  • Digg
  • Sphinn
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Mixx
  • Google Bookmarks
  • Blogplay
  • Add to favorites
  • Live
  • Netvibes
  • Reddit
  • Tumblr
  • Twitter
">Nuraya: Totalmente de acuerdo Mire… tomar decisiones, deci...
  • Fabricando sueños
  • ">Nuraya: Totalmente de acuerdo Mire... tomar decisiones, de...
  • ...y por fin….sobrecarga de energía. De la mano de Dani Martín

    ">Sandreta
    : Me siento identificada entre estas lineas!!!!!! E...
  • asidesastre: Mi Mire!!!!!! :) Qué bonito lo que has escrito!! ...
  • Sara: fuaa me a encantado este texto que as escrito es e...

  • ….:::: Carfay'S World ::::…. Themed by Mukkamu Brought by Wordpress Themes